Se ‘l gozén invéci ‘d do ciàpi
(du sochètt, pu che do s’ciàpi!)
al gh’ n’ avìss ‘na dozén’na,
(d’ ògni pärta dal gozén
al parsùtt l’ é la pu fén’na),
cära alvär’s la matén’na,
dòpa ditt ilj orasjón,
con ‘na mìcca, un bicér äd vén
e do fètti insìmma ‘l tónd!
Chi farè ‘l rivolusjón?
Chi dirè ch’ è brutt al mónd?

An digh mìga tutt i dì,
mo ‘na vòlta, s’ la ‘t’ va bén,
cuànd al tórna a ca’ a mezdì,
comprén ‘n ètto tajè fén,
e stà atént a la stadéra…
Se t’ è in còldra e t’ è bravè
cojj tò fjó, con tò mojéra,
la cartén’na dal bodgär
stà sicùr ch’ la gh’ pénsa lè.
L’ al sa lè co’ l’ à da fär!…

Poesia di Renzo Pezzani tratta da “Ricette Parmigiane Vecchie e Nuove” di Gino Delledonne e Rino Quagliotti (1986)