E ‘désa ch’ a són rivè cuäzi lassù
làsa ch’ a t’ dìgga, che ‘na tò carèssa
un tò sguärd, un tò sorìz
j’ én il còzi, che chi zò, i väl’n äd pu.

E mi, arìss volsù, dìrot tànti còzi,
il fräzi, ch’ a t’ arìss sémpor meritè
ma, a vòlti al temp, al pàsa tant in préssja
che mi a m’ j’ a són tgnùdi déntor e sól pensè.

Cuànti vòlti ‘m’ són pers in-t-la “fumära”
di mé pensér a són pasè davànti a ti,
ch’ a t’ mé guardäv, con la sperànsa che mi
prìmma d’ andär a té struzìss, alméno con un bäz.

E, adésa capìss e gh’ né volsù dal témp;
co’ väl ‘na dònna, ch’ a t’ vén adrè par ‘na vìtta
e ch’ a t’ fa sentìr, con la presénsa, l’ amór pu bél:
“la dònna, un fjór, ch’ al gh’ à ‘na bón’na sménsa”!

Poesia di Luciano Porcari tratta da “Poeti di oggi a Parma” (2013)